პარტია „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი უკრაინაში მიმდინარე მოვლენებს სოციალურ ქსელში ეხმაურება.
„ანკარაში დასრულებული ტრამპისა და ზელენსკის მოლაპარაკებების შემდეგ – 8 ივლისს, საღამოს, ლვოვში ორგანიზებულ პროტესტანტთა დიდმა ნაწილმა გზა გადაუკეტა სამხედრო გაწვევის ცენტრის (ТЦК) თანამშრომლებს და გადააყირავა მათი სამსახურებრივი ავტომობილი. მსგავსი ინციდენტი, ადამიანთა მასობრივი მონაწილეობით, კიევშიც დაფიქსირდა ივნისში. ანუ, აღნიშნული ცალკეული, თუმცა ხშირი შემთხვევების პროცესი გადავიდა მობილიზაციისადმი წინააღმდეგობის მასობრივ, ორგანიზებულ, სოციალურად გადამდებ და მზარდ ტენდენციაში.
ამ კონტექსტში განსაკუთრებით სიმბოლურია ლვოვი. თუ დაპირისპირება ТЦК-სთან მხოლოდ ომით დაღლილ რეგიონებში კი არა, იმ ქალაქშიც იფეთქებს, რომელიც წლების განმავლობაში უკრაინული ნაციონალური მობილიზაციისა და ანტირუსული განწყობების ერთ-ერთ მთავარ სიმბოლოდ ითვლებოდა, ეს ნიშნავს, რომ ბზარი უკვე აღარ გადის ხაზზე „პატრიოტიზმი/არაპატრიოტიზმი“. ბზარი გადის ხაზზე: „სახელმწიფო ადამიანურ რესურსს ითხოვს, ხოლო საზოგადოებას სულ უფრო ნაკლებად სურს მისი გაღება“. ეს უკვე აღარ არის გეოპოლიტიკური დისკუსია. ეს არის საზოგადოების მკაფიო და პრაქტიკული მოთხოვნა ხელისუფლების მიმართ: შეაჩერეთ ცეცხლი და იპოვეთ გზა საომარი მოქმედებების დასასრულებლად.
საზოგადოებრივი გამოკითხვებიც მსგავს სურათს აჩვენებს. სხვადასხვა კვლევის თანახმად, უკრაინის მოქალაქეთა მნიშვნელოვანი ნაწილი მზად არის, მხარი დაუჭიროს ცეცხლის შეწყვეტას არსებული ფრონტის ხაზის პირობებში, თუ უსაფრთხოების დამატებითი გარანტიები იქნება უზრუნველყოფილი. კიევის სოციოლოგიის საერთაშორისო ინსტიტუტის (КМИС) კვლევებით, ამ ფორმულირებას გამოკითხულთა 61% უჭერს მხარს. ეს არ არის კაპიტულაციის მოთხოვნა; ეს არის მოთხოვნა, რომ შეწყდეს აქტიური სამხედრო ფაზა და ქვეყანა გადავიდეს შედარებით სტაბილურ მდგომარეობაში.
სწორედ ამიტომ, სულ უფრო რეალისტურად გამოიყურება ე.წ. „კორეული სცენარი“ – არა სრულფასოვანი სამშვიდობო ხელშეკრულება, არა ისტორიული შერიგება და არა კონფლიქტის საბოლოო სამართლებრივი დასრულება, არამედ ცეცხლის შეწყვეტა, ფრონტის ხაზის გაყინვა, შედეგების ურთიერთარაღიარება და მრავალწლიანი პოლიტიკური დაპირისპირების გაგრძელება. შესაძლოა, უკრაინა მივიდეს არა მშვიდობამდე, არამედ ომის ხანგრძლივ პაუზამდე. ხოლო დღევანდელი კონფლიქტები ТЦК-ს გარშემო სწორედ ის ერთ-ერთი ყველაზე მკაფიო სიგნალია, რომელსაც საზოგადოება ხელისუფლებას უგზავნის: ხალხი ჯერ კიდევ მზად არის, სახელმწიფოს გვერდით დადგეს, მაგრამ სულ უფრო ნაკლებად არის მზად უსასრულო მობილიზაციისა და ომის ტვირთის ასატანად“, – წერს დავით ქართველიშვილი.
